Z Wikipedii

Gustav Stresemann
Data i miejsce urodzenia	10 maja 1878 Berlin
Data i miejsce śmierci	3 października 1929 Berlin
Kanclerz Rzeszy
Okres urzędowania	od 13 sierpnia 1923 do 23 listopada 1923
Przynależność polityczna	Niemiecka Partia Ludowa
Poprzednik	Wilhelm Cuno
Następca	Wilhelm Marx
minister spraw zagranicznych Rzeszy
Przynależność polityczna	Niemiecka Partia Ludowa
Okres urzędowania	od 13 sierpnia 1923 do 3 października 1929
Poprzednik	Friedrich von Rosenberg
Następca	Julius Curtius

Gustav Stresemann (ur. 10 maja 1878 w Berlinie, zm. 3 października 1929 w Berlinie), polityk niemiecki, kanclerz i minister spraw zagranicznych Republiki Weimarskiej, laureat Pokojowej Nagrody Nobla.

Reprezentował poglądy monarchistyczne i nacjonalistyczne. Ożenił się w 1903 z bogatą Żydówką Käthe Kleefeld, pochodzącą z rodziny berlińskich przemysłowców; miał dwóch synów (Wolfgang został znanym dyrygentem). W czasie I wojny światowej był specjalistą w zakresie marynarki wojennej; do końca życia popierał ideę wojny na morzu, szczególnie nieograniczonego zastosowania okrętów podwodnych. Należał do Deutsche Volkspartei (stronnictwa wielkich przedsiębiorców, zwolenników monarchii, militaryzmu i zaborczości). Od sierpnia do listopada 1923 pełnił funkcję kanclerza, objął również we własnym gabinecie tekę spraw zagranicznych, którą zachował do końca życia. W listopadzie 1923 roku wprowadził w Niemczech reformę monetarną, kończąc tym samym okres hiperinflacji. Jako minister spraw zagranicznych prowadził agresywną i wrogą politykę wobec Polski; w roku 1925 zabezpieczył zachodnią granicę Republiki Weimarskiej z Francją poprzez traktat dyplomatyczny, napisał iż jego celem było uzyskanie wolnej ręki, aby ponownie odebrać Polsce terytorium. W tym celu wywołał także przeciw niej wojnę ekonomiczną i unikał jakichkolwiek form współpracy międzynarodowej, które mogłyby przysłużyć się stabilizacji polskiej sytuacji gospodarczej. Czyniąc to, miał nadzieję na wywołanie tak potężnego kryzysu ekonomicznego i politycznego, iż Polska zostałaby doprowadzona do stanu bezsilności, co Niemcy postawiłoby w pozycji umożliwiającej dyktat zmian granicznych na ich korzyść.

Jako współtwórca traktatu z Locarno otrzymał w 1926 Pokojową Nagrodę Nobla, wspólnie z politykiem francuskim Aristide Briandem.

Spis treści 1 Pierwszy gabinet Gustava Stresemanna (13 sierpnia - 4 października 1923) 2 Drugi gabinet Gustawa Stresemanna ( 6 października - 23 listopada 1923) 3 Literatura 4 Zobacz też

[edytuj] Pierwszy gabinet Gustava Stresemanna (13 sierpnia - 4 października 1923)

• Gustav Stresemann (DVP) - kanclerz Rzeszy i minister spraw zagranicznych
• Robert Schmidt (SPD) - wicekanclerz i minister odbudowy Rzeszy
• Wilhelm Sollmann (SPD) - minister spraw wewnętrznych Rzeszy
• Rudolf Hilferding (SPD) - minister finansów Rzeszy
• Hans von Raumer (DVP) - minister gospodarki Rzeszy
• Heinrich Brauns (Centrum) - minister pracy Rzeszy
• Gustav Radbruch (SPD) - minister sprawiedliwości Rzeszy
• Otto Gessler (DDP) - minister obrony (Reichsheer)
• Anton Höfle (Centrum) - minister Poczty Rzeszy
• Rudolf Oeser (DDP) - minister transportu Rzeszy
• Hans Luther - minister wyżywienia i rolnictwa Rzeszy
• Johannes Fuchs (Centrum) - minister terenów okupowanych Rzeszy

[edytuj] Drugi gabinet Gustawa Stresemanna ( 6 października - 23 listopada 1923)

• Gustav Stresemann (DVP) - kanclerz Rzeszy i minister spraw zagranicznych
• Wilhelm Sollmann (SPD) - minister spraw wewnętrznych Rzeszy
• Hans Luther - minister finansów Rzeszy
• Joseph Koeth - minister gospodarki Rzeszy
• Heinrich Brauns (Centrum) - minister zatrudnienia Rzeszy
• Gustav Radbruch (SPD) - minister sprawiedliwości Rzeszy
• Otto Gessler (DDP) - minister obrony (Reichheer)
• Anton Höfle (Centrum) - Minister Poczty Rzeszy
• Rudolf Oeser (DDP) - minister transportu Rzeszy
• Gerhard von Kanitz - minister wyżywienia i rolnictwa Rzeszy
• Robert Schmidt (SPD) - minister odbudowy Rzeszy
• Johannes Fuchs (Centrum) - minister terenów okupowanych Rzeszy

Zmiany w gabinecie

• 3 listopada 1923 ustąpili ministrowie socjaldemokratyczni (SPD): Sollmann, Radbruch i Schmidt. Następcą Sollmanna jako ministra spraw wewnętrznych został Karl Jarres (DVP). Pozostałe teki były nieobsadzone do upadku rządu.

[edytuj] Literatura

J. Pajewski: "Z najnowszych badań nad polityką Gustawa Stresemanna", Poznań 1959

[edytuj] Zobacz też

• Prof. Jerzy Robert Nowak, "Panie Bartoszewski, niech Pan odda ten medal!", Nasz Dziennik, 22 listopada 2007, Nr 273 (2986)

p • d • e Laureaci Pokojowej Nagrody Nobla 1901: Dunant, Passy • 1902: Ducommun, Gobat • 1903: Cremer • 1904: IPM • 1905: Suttner • 1906: Roosevelt • 1907: Moneta, Renault • 1908: Arnoldson, Bajer • 1909: Beernaert, Estournelles de Constant • 1910: MSPB • 1911: Asser, Fried • 1912: Root • 1913: La Fontaine • 1917: Czerwony Krzyż • 1919: Wilson • 1920: Bourgeois • 1921: Branting, Lange • 1922: Nansen • 1925: Chamberlain, Dawes • 1926: Briand, Stresemann • 1927: Buisson, Quidde • 1929: Kellogg • 1930: Söderblom • 1931: Addams, Butler • 1933: Angell • 1934: Henderson • 1935: Ossietzky • 1936: Lamas • 1937: Cecil • 1938: Biuro Nansenowskie • 1944: Czerwony Krzyż • 1945: Hull • 1946: Balch, Mott • 1947: Kwakrzy • 1949: Boyd Orr • 1950: Bunche • 1951: Jouhaux • 1952: Schweitzer • 1953: Marshall • 1954: WKNZdsU • 1957: Pearson • 1958: Pire • 1959: Noel-Baker • 1960: Luthuli • 1961: Hammarskjöld • 1962: Pauling • 1963: Czerwony Krzyż • 1964: King • 1965: UNICEF • 1968: Cassin • 1969: MOP • 1970: Borlaug • 1971: Brandt • 1973: Kissinger, Lê • 1974: MacBride, Satō • 1975: Sacharow • 1976: Williams, Corrigan • 1977: AI • 1978: Sadat, Begin • 1979: Matka Teresa • 1980: Esquivel • 1981: WKNZdsU • 1982: Myrdal, García Robles • 1983: Wałęsa • 1984: Tutu • 1985: Lekarze Przeciw Wojnie Nuklearnej • 1986: Wiesel • 1987: Arias • 1988: Siły Pokojowe ONZ • 1989: Dalai Lama • 1990: Gorbaczow • 1991: Suu Kyi • 1992: Menchú • 1993: Mandela, de Klerk • 1994: Arafat, Peres, Rabin • 1995: Pugwash, Rotblat • 1996: Belo, Ramos-Horta • 1997: ICBL, J. Williams • 1998: Hume, Trimble • 1999: Lekarze bez Granic • 2000: Kim • 2001: ONZ, Annan • 2002: Carter • 2003: Ebadi • 2004: Maathai • 2005: MAEA, ElBaradei • 2006: Grameen Bank, Yunus • 2007: MZdsZK, Gore • 2008: Ahtisaari

Olsztyn: 16-latka śmiertelnie zatruła się czadem

Szesnastoletnia dziewczyna śmiertelnie zatruła się czadem. Dwie osoby, które były z nią w mieszkaniu nie ucierpiały - poinformowała Małgorzata Szmidt-Jeżewska, rzecznik prasowa warmińsko-mazurskiej straży pożarnej.

Izrael ma nadzieję na owocne rozmowy z Egiptem

Izrael wyraził nadzieję, że rozmowy z Egiptem na temat sytuacji w Strefie Gazy stworzą warunki, które pozwolą Izraelowi "zakończyć operację militarną".

Irak wzywa do odwetu za Strefę Gazy

Radykalny duchowny Muktada as-Sadr wezwał iracki ruch oporu do przeprowadzenia "operacji odwetowych" przeciwko siłom amerykańskim w Iraku, aby zaprotestować w ten sposób przeciw izraelskiej ofensywie w Strefie Gazy.

Tragiczny bilans wojny w Strefie Gazy

Co najmniej 702 Palestyńczyków zginęło, a 3100 zostało rannych podczas izraelskiej ofensywy w Strefie Gazy - podał szef służb ratowniczych.

Posłowie za rozszerzeniem uprawnień "speckomisji"

Za umożliwieniem sejmowej "speckomisji" dostępu do dokumentów i materiałów uzyskanych przez służby specjalne opowiedzieli się w środę, podczas debaty w Sejmie nad projektem zmian w regulaminie izby, posłowie ze wszystkich klubów parlamentarnych.

dowcipy | wulgarne | www.blog1.kredytyna5.com/ | Tynk sylikonowy | swiateczneHOME, , , , , , , , , , , , , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , , , , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,