Kadima - Wiki

Kadima

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kadima
קדימה
Lider Cipi Liwni
Data założenia 21 listopada 2005
Ideologia polityczna centryzm
Liczba członków ok. 80 tys.[1]
Barwy niebiesko-białe
Obecni posłowie (%) 29 (22.02%)
http://www.kadima.org.il

Kadima (hebr. קדימה) – partia polityczna działająca w Izraelu, założona 21 listopada 2005 roku przez Ariela Szarona. Początkowo do partii należeli najbliżsi współpracownicy Szarona z partii Likud. Następnie dołączyli do niej niektórzy posłowie z Partii Pracy. Jest największym ugrupowaniem w izraelskim parlamencie – Knesecie, posiada 29 na 120 deputowanych.

Spis treści

[edytuj] Historia

Cipi Liwni, była czołowa działaczka Likudu, obecnie lider Kadimy

Kadima została założona przez premiera Ariela Szarona, tuż po tym, jak opuścił on prawicową partię Likud 21 listopada 2005 roku, w celu utworzenia nowej partii politycznej, która umożliwiłaby mu zrealizowanie planu zapewnienia pokoju na Bliskim Wschodzie za pomocą jednostronnych posunięć – m.in. zlikwidowania izraelskiego osadnictwa w Autonomii Palestyńskiej i zarysowania przyszłych granic państwa palestyńskiego.

Nazwa Kadima, która oznacza "Naprzód" lub "Do przodu", pojawiła się w pierwszych dniach po wyjściu Szarona z Likudu i spodobała się premierowi. Jednakże, nie została ona od razu nadana nowemu tworowi politycznemu, a partia początkowo nazywała się "Narodowa Odpowiedzialność" (hebr. אחריות לאומית, Ahrayaut Leumit)[2], nazwa ta została zaproponowana przez minister sprawiedliwości Cipi Liwni i entuzjastycznie przyjęta m.in. przez Reuvena Adlera, bliskiego współpracownika Szarona. Miało to być tylko tymczasowym rozwiązaniem, ale sondaże wykazywały, że taka partia będzie bardziej rozpoznawalna niż Kadima. Ugrupowanie Szarona miało więc stać się "Narodową Odpowiedzialnością" na stałe. Niespodziewanie jednak, 24 listopada 2005 roku obwieszczono, że partia została ostatecznie zarejestrowana pod nazwą Kadima. Uznano, że może ona mieć znaczenie dla wielu Izraelczyków, ponieważ związana jest z bojowym okrzykiem oficerów armii izraelskiej. Dodatkowo przyjęcie takiej nazwy może oznaczać chęć podkreślenia przez Szarona jego wojskowej przeszłości, w perspektywie wyborów parlamentarnych w marcu 2006 roku. "Kadima" jest ponadto słowem nie określającym jakiejkolwiek politycznej orientacji (może więc się z nim identyfikować wiele różnych osób), choć było ono używane już przez wczesnych syjonistycznych liderów, takich jak Nathan Birnbaum. Pomimo tego, takie nazwanie nowej partii zostało skrytykowane przez przywódcę Shinui, Yosefa Lapida, który stwierdził, że jest ono zbyt podobne do gazety Benito Mussoliniego, Avanti (wł. Naprzód)[3].

Jak twierdzą zwolennicy Szarona, pierwszego dnia po założeniu Kadimy, nowa partia miała prawie 150 członków, większość z nich stanowili rozłamowcy z Likudu[4]. Kilku członków Knessetu z Partii Pracy, Likudu i innych ugrupowań natychmiast przyłączyło się do Kadimy, włączając w to ministrów Ehuda Olmerta, Cipi Liwni, Meira Sheetrita, Gideona Ezrę i Avrahama Hirschsona. Wiceministrowie Ruhama Avraham, Majalli Wahabi, Eli Aflalo, Marina Solodkin, Zeev Boim i Yaakov Edri również weszli do partii Szarona, wraz deputowanymi Likudu Ronni Bar-Onem i Omrim Szaronem. Były szef Histadrutu, Haim Ramon z Partii Pracy także zdecydował się dołączyć do nowego podmiotu na izraelskiej scenie politycznej.

30 listopada 2005 roku, Szimon Peres opuścił Partię Pracy po trwającym ponad 60 lat członkostwie w tej organizacji i oświadczył, że pomoże premierowi Arielowi Szaronowi osiągnąć pokój z Palestyńczykami. Tuż po nagłym ataku, w wyniku którego Szaron zapadł w śpiączkę[5], pojawiły się spekulacje, czy Peres zostanie wybrany na nowego lidera Kadimy. Jeden z sondaży wskazywał, że partia otrzyma 42 mandaty w nadchodzących wyborach z Peresem na czele, a tylko 40 pod przywództwem Ehuda Olmerta[6]. Większość prominentnych członków Kadimy pochodziła jednak z Likudu, poparła więc Olmerta na stanowisko następcy Szarona.

[edytuj] Wybory 2006 i koalicja rządowa

Zobacz więcej w osobnym artykule: Wybory parlamentarne w Izraelu w 2006 roku.

Partia wygrała wybory parlamentarne w Izraelu 2006 roku. Zdobyła 29 mandatów. 4 maja Ehud Olmert został premierem, a Kadima stała się partią inicjującą tworzenie koalicji rządowej. W jej skład weszły ugrupowania: Partia Pracy, Szas i Gil.

Podczas swej wizyty w USA i wystąpienia przed połączonymi izbami amerykańskiego Kongresu, Olmert obiecał, że w przypadku nie osiągnięcia porozumienia z Palestyńczykami, jego rząd będzie kontynuował realizację planu Szarona[7].

Po wojnie w Libanie (12 lipca – 14 sierpnia 2006), rząd Olmerta (jak również osoba samego premiera) stał się bardzo niepopularny w izraelskim społeczeństwie. Sondaże wskazywały na możliwe zwycięstwo Likudu w przypadku, gdyby wybory odbyły się pod koniec 2006 roku. 23 października 2006 roku skrajnie prawicowe ugrupowanie Yisrael Beitenu weszło do koalicji rządowej [8]. W maju 2007 roku Ehud Olmert cieszył się poparciem jedynie 3 proc. ankietowanych Izraelczyków[9]. 17 stycznia 2008 roku Yisrael Beitenu wyszło z rządu Ehuda Olmerta, w proteście przeciwko rozmowom pokojowym z Autonomią Palestyńską. Szef Yisrael Beitenu oświadczył, że jego partia opuściła gabinet, ponieważ Kadima ma zamiar oddać Palestyńczykom ziemie zajęte w 1967 roku[10].

30 lipca 2008 roku oskarżony o korupcję premier Olmert zakomunikował, że nie będzie się ubiegał o kolejną kadencję na stanowisku przewodniczącego partii[11]. Swoje kandydatury w wewnątrzpartyjnych wyborach, zgłosili za to: Cipi Liwni, Shaul Mofaz, Avi Dichter i Meir Sheetrit[12]. 17 września 2008 nową przewodniczącą partii została wybrana Cipi Liwni, która otrzymała 43,1 proc. głosów. Drugi Shaul Mofaz, zapewnił sobie 42 proc. głosów. W wewnątrzpatyyjnych wyborach wzięło udział 55 proc. członków partii, a Liwni zwyciężyła przewagą tylko 431 głosów (1,1 proc.)[13]. Nowy lider rozpocznie negocjacje z partiami wchodzącymi dotąd w skład koalicji rządowej i zastąpi najprawdopodobniej Ehuda Olmerta na stanowisku premiera Izraela[14].

21 września 2008 Ehud Olmert złożył oficjalną rezygnację ze stanowiska premiera na ręce prezydenta Szimona Peresa[15]. Ten przekazał misję uformowania nowego rządu Liwni. Zgodnie z ustawami zasadniczymi Izraela, w przypadku braku sukcesu po upływie 42 dni od uzyskania nominacji, rozpisywane są nowe wybory[16][17]. 13 października Kadima i Partia Pracy doszły do porozumienia w sprawie nowej umowy koalicyjnej[18]. Dla osiągnięcia większości parlamentarnej (minimum 61 mandatów) niezbędne stało się pozyskanie także Szas. Ugrupowanie znajdowało się pod presją Likudu. Beniamin Netanjahu przekonywał liderów partii religijnej, że Liwni pragnie negocjować z Palestyńczykami status Jerozolimy[19]. Liwni ostatecznie nie udało się utworzyć nowej koalicji. Prezydent Peres rozpisał wybory do Knessetu na 10 lutego 2009 roku[20][21]. Do czasu sformowania nowego rządu po wyborach w 2009 r., premierem pozostał Ehud Olmert[22].

17 grudnia odbyły się wewnątrzpartyjne wybory, w których członkowie Kadimy po raz pierwszy w historii decydowali o układzie nazwisk na liście partyjnej, którą ugrupowanie wystawi podczas wyborów parlamentarnych w lutym 2009 r.[23] Wydarzenie to miało także inny wymiar - miało dać odpowiedź na pytanie, czy rywalizujący z Liwni Shaul Mofaz będzie w stanie zebrać swoich zwolenników i zagrozić przywództwu w partii. W prawyborach w Kadimie wzięło udział ok. 45 proc. członków tej partii, a w pierwszej dziesiątce wyłonionej listy partyjnej znaleźli się: Liwni, Mofaz (ich pozycje były z góry ustalone jeszcze przed głosowaniem), Dalia Itzik, Tzachi Hanegbi, Ronni Bar-On, Zeev Boim, Meir Sheetrit, Ruhama Avraham, Avi Dichter i Marina Solodkin. Większość z nich to zwolennicy Liwni. Partia Pracy ostrzegła jednak wyborców, że podczas głosowania parlamentarnego powinni zwrócić uwagę na fakt, że 80 proc. postaci na liście partyjnej Kadimy to politycy wywodzący się z Likudu[24].

Według wyników sondażu z 19 grudnia 2008 r. pod względem popularności, partia zrównała się w tym okresie z Likudem. Badania preferencji wyborczych przeprowadzone dla dziennika Maariv wykazały, że oba ugrupowania uzyskałyby 30 mandatów parlamentarnych, gdyby wybory zostały przeprowadzone właśnie 19 grudnia[25].

[edytuj] Program

Szimon Peres, były lider Partii Pracy, opuścił tę centrolewicową formację i przed swoim wyborem na stanowisko prezydenta Izraela, startował w wyborach do Knessetu z miejsca nr 2. na liście Kadimy.

Program Kadimy został po raz pierwszy publicznie przedstawiony 28 listopada 2005 roku przez ówczesną minister sprawiedliwości Cipi Liwni, która w swoim oświadczeniu zawarła m.in. główne punkty platformy programowej nowego ugrupowania:

  • naród izraelski posiada historyczne prawo do całości Ziemi Izraela (hebr. Eretz Yisrael). Jednakże, w celu zapewnienia przewagi demograficznej Żydów, część tego terytorium musi zostać przekazana Arabom. W ten sposób demokratyczne państwo żydowskie zachować ma swoją tożsamość[26].
  • Jerozolima i duże osiedla żydowskie na Zachodnim Brzegu Jordanu pozostaną pod kontrolą izraelską.
  • głównym planem zakończenia izraelsko-palestyńskiego konfliktu i utworzenia niepodległego państwa Palestyńczyków pozostaje tzw. mapa drogowa. Ma ona zostać wprowadzona w życie stopniowo: rozwiązanie organizacji terrorystycznych, zebranie broni, wdrożenie zmian w systemie bezpieczeństwa w Autonomii Palestyńskiej oraz zapobieganie ponownemu wybuchowi konfliktu. Na koniec procesu, zdemilitaryzowane państwo palestyńskie, które wyrzeknie się terroryzmu, zostanie utworzone.
  • izraelski system polityczny zostanie zmieniony w celu zapewnienia mu stabilności. Jedną z możliwości tego dokonania będzie uchwalenie konstytucji w formie pojedynczego aktu prawnego.
  • Kadima nie wykluczyła również żadnej z partii politycznej jako ewentualnego partnera koalicyjnego.

[edytuj] Polityczne cele i postulaty

Ehud Olmert, premier Izraela i lider partii Kadima do 17 września 2008

Początkowo program Kadimy był wiernym odbiciem poglądów Ariela Szarona i jego politycznych zamierzeń i decyzji. Wczesne doniesienia z obozu Szarona, tworzącego nową partię, mówiły o stworzeniu ugrupowania prawdziwie "centrowego" i "liberalnego". Wydawało się, że Szaron pragnął w ten sposób przyciągnąć do Kadimy deputowanych do Knesetu z innych partii, często o bardzo znanych w Izraelu nazwiskach, którzy byliby w stanie zaakceptować przywództwo premiera, pragnąc implementacji "umiarkowanego" programu politycznego. Szaron wierzył w możliwość realizacji tzw. mapy drogowej, w związku z bliskimi relacjami z prezydentem USA, George'em W. Bushem.

W sprawach wewnętrznych, Szaron pokazał, że pragnie dojść do porozumienia ze swoim byłym koalicyjnym partnerem, antyklerykalną Shinui (uczestniczyła ona w drugim rządzie Szarona w 2003 roku), która promowała swój program, skierowany przeciwko wpływowym ugrupowaniom reprezentującym wyznawców judaizmu ortodoksyjnego (Haredim). Jedna z takich partii, Yahadut ha-Torah, przyłączyła się do rządu Szarona w tym samym czasie, co i Partia Pracy, po opuszczeniu koalicji gabinetowej przez Shinui. W przeszłości, również Shinui nazywało się partią "centrową", ponieważ odrzucało zarówno socjalizm Partii Pracy (propagując zamiast tego ekonomię wolnorynkową), jak również sprzeciw Likudu przeciwko powstaniu palestyńskiego państwa.

Ówczesna minister sprawiedliwości Cipi Liwni, uważana za osobę nr 2 po Szaronie na początku funkcjonowania partii, powiedziała mediom, iż Kadima ma zamiar wspomóc realizację planów utworzenia oddzielnego palestyńskiego państwa, co spotkało się z poparciem znanego izraelskiego lewicowca Yossiego Beilina. Pomimo tego, Szaron był głównym "architektem" konstrukcji tzw. muru bezpieczeństwa, oddzielającego Zachodni Brzeg od Izraela. Koncepcja ta została skrytykowana przez lewą stronę izraelskiej sceny partyjnej. Pomimo tego, przez wielu plany te uznane zostały za pierwszy krok na drodze do końcowego ustalenia stałych granic państwa żydowskiego.

22 listopada 2005 roku, na konferencji prasowej, Szaron wspomniał iż jest za wycofaniem się z osiedli żydowskich na Zachodnim Brzegu. Odmówił jednak podania terminu oraz innych bliższych szczegółów takiej akcji[27].

[edytuj] Znani członkowie

[edytuj] Byli członkowie Likudu

Zobacz więcej w osobnym artykule: Likud.

[edytuj] Byli członkowie Partii Pracy

Zobacz więcej w osobnym artykule: Izraelska Partia Pracy.

[edytuj] Członkowie wywodzący się z innych partii

[edytuj] Inni prominentni członkowie

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. ↑ Attila Somfalvi: Kadima members elect Knesset roster (en). [dostęp 23 grudnia 2008].
  2. ↑ Gil Hoffman. "'National Responsibility' name of PM's new party; NRP to protest", Jerusalem Post, 23 listopada 2005 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  3. ↑ Gil Hoffman, Tovah Lazaroff. "Shinui headed for oblivion", Jerusalem Post, 25 listopada 2005 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  4. ↑ David Krusch: Kadima Party (en). [dostęp 31 sierpnia 2008].
  5. ↑ "Israel's Sharon suffers a stroke", BBC News, 18 grudnia 2005 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  6. ↑ Yossi Verter. "Under Peres, Kadima would win 42 seats; under Olmert - 40", Haaretz, 6 stycznia 2006 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  7. ↑ Address by Prime Minister Ehud Olmert to Joint meeting of US Congress (en). [dostęp 31 sierpnia 2008].
  8. ↑ Attila Somfalvi: PM, Lieberman sign coalition deal (en). [dostęp 23 stycznia 2008].
  9. ↑ TIME: Olmert Under Fire (en). [dostęp 31 sierpnia 2008].
  10. ↑ Mazal Mualem: Lieberman blasts Arab MKs, pulls party out of government (en). [dostęp 19 stycznia 2008].
  11. ↑ Jillian York. "Israel: Olmet to Resign Following Kadima Party", Global Voices Online, 31 lipca 2008 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  12. ↑ Hillel Fendel. "Kadima Primaries: HaNegbi Supports Livni", Arutz Sheva, 13 sierpnia 2008 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  13. ↑ "Victorious Livni: I will approach this job with 'great reverence'", Haaretz, 17 września 2008 [dostęp 18 września 2008] (en). 
  14. ↑ "After narrow win, Livni begins to forge coalition", Haaretz, 18 września 2008 [dostęp 18 września 2008] (en). 
  15. ↑ Mazal Mualem, Shahar Ilan, Barak Ravid. "Olmert formally submits his resignation to Peres", Haaretz, 21 września 2008 [dostęp 18 października 2008] (en). 
  16. ↑ Gil Hoffman, Greer Fay Cashman. "Peres entrusts Livni with forming gov't", Jerusalem Post, 22 września 2008 [dostęp 18 października 2008] (en). 
  17. ↑ Gwen Ackerman, Jonathan Ferziger. "Netanyahu Calls for Elections in Israel, Rejects Livni Offer", Jerusalem Post, 23 września 2008 [dostęp 18 października 2008] (en). 
  18. ↑ Mazal Mualem. "Labor Party, Kadima sign coalition agreement", Haaretz, 14 października 2008 [dostęp 15 października 2008] (en). 
  19. ↑ Mazal Mualem. "Netanyahu to Shas: Don't join Livni, she'll give up Jerusalem", Haaretz, 13 października 2008 [dostęp 15 października 2008] (en). 
  20. ↑ "Israel's Livni to call for elections", CNN, 25 października 2008 [dostęp 7 listopada 2008] (en). 
  21. ↑ Ethan Bronner. "Israeli Party Leader Seeks Early Elections", New York Times, 25 października 2008 [dostęp 7 listopada 2008] (en). 
  22. ↑ Roni Sofer. "Olmert to make political comeback", ynetnews.com, 26 października 2008 [dostęp 19 listopada 2008] (en). 
  23. ↑ "Israel's Kadima Party Holds Primary", VOA News, 17 grudnia 2008 [dostęp 23 grudnia 2008] (en). 
  24. ↑ Gil Hoffman. "Mofaz's men lose out to Livni's loyalists", Jerusalem Post, 17 grudnia 2008 [dostęp 23 grudnia 2008] (en). 
  25. ↑ Yahoo News: Kadima, Likud neck-and-neck ahead of Israel elections (en). [dostęp 21 grudnia 2008].
  26. ↑ MEDEA: Kadima (en). [dostęp 31 sierpnia 2008].
  27. ↑ Nissan Ratzlav-Katz. "PM Sharon: We Are Committed to the Road Map", Arutz Sheva, 22 listopada 2005 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 


p • d • e • h
Partie polityczne Izraela
Godło Izraela

Reprezentowane w siedemnastym Knessecie (120 deputowanych): Kadima (29) • Partia Pracy (19) • Szas (12) • Likud (12) • Yisrael Beitenu (11) • Halchud HaLeumi-Mafdal (9) • Gil (7) • Yahadut ha-Torah (6) • Meretz-Yachad (5) • Raam-Ta'al (3) • Hadasz (3) • Balad (3)
Inne: Ale Yarok • Chayil • HaYeruqim • Hetz • Shinui • Tzomet

 

2009 - Rokiem Juliusza Słowackiego
Sejm przyjął dziś przez aklamację uchwałę w sprawie ogłoszenia 2009 Rokiem Juliusza Słowackiego. W tym roku przypada 200. rocznica urodzin i 160. rocznica śmierci poety.
Koniec mitu polskiego pijaka
Aż jedna trzecia Polaków to całkowici abstynenci - wynika z niepublikowanego raportu Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, do którego dotarł serwis internetowy tvp.info. To prawie dwa razy więcej niż na początku transformacji ustrojowej i mniej, niż wynosi średnia europejska.
Gwałciciel zatrzymany po prawie siedmiu latach
Policjanci z gdyńskiej komendy zatrzymali 25-letniego mieszkańca Gdyni. Mężczyzna jest podejrzany o to, że w godzinach popołudniowych 16 czerwca 2002 roku, na drodze polnej prowadzącej do ulicy Puckiej w Gdyni dokonał rozboju przy użyciu noża i zgwałcił ze szczególnym okrucieństwem 22-letnią kobietę.
Sejm: Nie będzie nowelizacji ustawy o CBA
Sejm odrzucił dziś w pierwszym czytaniu projekt nowelizacji ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.
A ciepło ucieka w... kosmos
W kłodzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej nic nie budzi tylu kontrowersji, co rozliczanie centralnego ogrzewania.
opony zimowe | kolektory słoneczne | Amerie | monitoring pojazdów | InformacjeHOME, , , , , , , , , , , , , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , , , , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,